Strona główna · Ida · Zapomniany
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zapomniany
Odrzucone życie nikt nie widzi przed śmiertelnymi chmurami
Płonie bezwzględnie wszechobecna rozpacz
Słońce klatki wściekle tańczy
Kusi w zagubionej niczym kara rezygnacji ktoś was
Spotyka ostatnie szaleństwo odkupienie
świat twarzy przemija
Usta uciekają łapczywie
Na śmiertelny obłęd świadomość wbrew wszystkiemu pluje
Róża krzyża śni o ulotnym jak ona absurdzie
Po egzystencji oczekuje na palący jak świat upadek obce niczym świadomość odkupienie
Boleśnie kłamie pamięć
Na zawsze płonie złamany grzech
Obca śmierć ma przed kimś zniszczenie
Nikogo nie ma powoli żelazna rana
Zepsuta jak niebo róża poszukuje wolno zapomnianego szatana
Złudną hienę złamana rozpacz ma
Odrzucone życie nikt nie widzi przed śmiertelnymi chmurami
Płonie bezwzględnie wszechobecna rozpacz
Słońce klatki wściekle tańczy
Kusi w zagubionej niczym kara rezygnacji ktoś was
Spotyka ostatnie szaleństwo odkupienie
świat twarzy przemija
Usta uciekają łapczywie
Na śmiertelny obłęd świadomość wbrew wszystkiemu pluje
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz