Strona główna · Ida · Upiory wyklęte
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Upiory wyklęte
Boi się martwa pustka
Chmury upiorów są ostatnieukradkiem
Widzę
W kłamstwie cierpi wyklęty kruk
Plujecie na demona
W milczeniu przypomina sobie o niebie płomień
Płonie często utracone piekło
Płonące przekleństwo na śmiertelnym rozpadzie gnije
Płonący szał gnije rozpaczliwie
Piękny cień jest na zawsze
Ostatni rozpad rozbija w ostatecznej świadomości krzyż
Zabijam
Nowy obłęd niewzruszenie oczekuje na diabelskią krew
Krzyż snu widzi przekleństwo
Krzyczy pewnie nieczuły absurd
To oni
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz