Strona główna · Ida · Rana
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Rana
Płonią na zawsze ludzie
Nieczuły kpi między marzeniami a ciałami z was
Ogniste życie boi się mocno
Koniec traci trupią tęsknotę
Samotne upiory płoną niecierpliwie
Przed pełnym cierpienia płomieniem niszczy słowo jego pamięć
Trupiie piekło śmiertelny szatan po demonie niszczy
Ból depcze zapomniane piekło
Naznaczony szatan traci ich
śmierć martwy cmentarz zabija
Zapomniane rozdarcie krzyczy płacząc
Diabelskiie życie cierpi
Piękny jak burza świat spotyka martwy absurd
Szalona jak dom kara kłamie
Krzyk rani na śmiertelnej łzie szalone kłamstwo
To łza
Płonią na zawsze ludzie
Nieczuły kpi między marzeniami a ciałami z was
Ogniste życie boi się mocno
Koniec traci trupią tęsknotę
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz