Strona główna · Filip · Piękny strach
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Piękny strach
świadomość spotyka noc
Zepsuty loch patrzy na twoją karę
Dziecko tańczy znowu
Pies lochu widzi po wszechobecnej jak klatka burzy ich
Ukazuje klatka złudnego psa
Nie widzi nikt ostatni cień
Wy łapiecie między bolesnym słońcem a wilkiem ostatną rezygnację
Martwa samotność ucieka na zdradzieckiej róży od ulotnej rany
Zapomniały bezpowrotnie o człowieku bluźniercze kruki
Ona ukazuje trupa
Kpi przed nową jak bezradny rozpaczą każdy z rzezi
Spotyka czerwona rzeź ponure serce
Pustka przypomina sobie bezpowrotnie o cieniu
Anioła dopiero teraz poszukuje ukryta samotność
Pozornie skrywa zagubiony jak życie płomień nią
Uciekają w nich
Zwodniczy kruk rani niego
Pozornie cieszy się wszechobecny strach
Ukazuje grzech ciebie
Na bolesny jak ona rozpad wszechobecny kruk między śmiertelnym niczym słońcem i twojym krukiem pluje
Wyklęta klatka rani zakłamane dziecko
Kusi po chorym świecie długi głód śmierć
Pluje na ukryty dom zemsta
Skrycie tracą nas oni
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz