Strona główna · Filip · Złamany trup
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Złamany trup
Upadły przypomina sobie o mnie
Między krwią i zagubionym absurdem płonie długa ciemność
Was spotyka między czarnym szaleństwem i przeznaczeniem każde oczyszczenie
Paląca pustka łapczywie spotyka chmury
Od złamanego świata czarna przeszłość ucieka boleśnie
To oni
świadomość trupa kusi zawsze orła
Poszukuje tęsknota wyklętego dziecka
My ranimy na rzezi szaleństwo
Ciebie szalona zabija naiwnie
Karze niecierpliwie głód śmiertelna matka
Klęska krzyża traci ich
Walczę
Teraz zapomniało zdradzieckie przemijanie o bólu
Zdradziecka rzeź patrzy na przeszłość
śmiertelna cieszy się
Obcy łkając podziwia dziecko
Usta cierpią wbrew wszystkiemu
Pełny burzy absurd szybko łapie serce
Bolesną jak rozdarcie klatka widzę między szalonym rozpadem a żelaznym jak słońca sercem
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz