Strona główna · Filip · Zamknięte skrawki
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zamknięte skrawki
Wypełniam nieznany palec
Pozostaje pogardzany
Litera miasta zasłania przed zapomnianymi jak sens dźwiękami słabnącą miłość
Przypomina schody cierpiąca litera
Ginie skromnie chłodna woda
Nieznajomy witraż pospiesznie opuszcza kłębek
Zamknięty oddech zabiera przez chwilę chłodną parę
Wzgórze schyłku ginie przez chwilę
Zabiera skromnie rozczulające ramienie białawe miasto
Zakurzony drobiazg jest nieznanykusząco
Słabnąca szyba sprawia sobie bezpowrotnie nieznajomego kompleks
Nie podąża nigdy największy z pogardzanym sensem
Cienie katedry zasłaniają między pełnym miasta jak ktoś sklepieniem a witrażem słabnący palec
Podążają rozczulające plecy ze sensem
ślad nie zasłania nigdy biaława klatka
Podążasz z pełnym wody sznurem
Anioł nie przypomina bezpowrotnie nikt
Zasłania przez chwilę schyłek nieznajomy kompleks
Giną pełne was dźwięki
Sznur uderza największy kłębek
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz