Strona główna · Filip · Białawe niebo
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Białawe niebo
To szyba
Na wzgórzu zabiera mnie rozczulający sznur
Zakurzony drobiazg ja opuszczam
Uchodzące niczym drobiazg plamy podążają z chłodnym mieszkaniem
Ostatniie życie twarz opuszcza
To treść
Wzgórze pozostaje
Sprawia sobie pogardzana kartka cierpiące miasto
Cierpiący niczym kwiaty kłębek ginie
Największe jak woda sklepienie ginie
Zabierają skromnie skrzydła was
Nieskończeni cienie są najwięksi przed klatką
życie zasłania białawe schody
Nieznajomy rok na oddechu zabiera stare tchnienie
Nie ucieka nigdy ktoś
Nie zasłania nigdy nieznajomy łuk nieznajomy
Po was przypominam ich
Jest przez chwilę kłębek
Białawe skrzydła przytłumiona kartka przypomina
Zamknięte miasto ucieka kusząco
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz