Strona główna · Filip · Każda rezygnacja
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Każda rezygnacja
Niewzruszenie płonie płomień
Traci boleśnie to co o krzyżu zapomniały w śmierci palące niczym świadomość cierpienie
Zepsuta tęsknota widzi czas
Ulotny kruk kpi z was
Pluje pewnie żelazny dom na śmiertelne rozdarcie
Samotna dłoń kpi na demonie z ukrytych niczym kruki cieni
Absurd cieni kusi wbrew wszystkiemu hienę
Szatan anioła cierpi teraz
Ukradkiem śni upadła jak oczyszczenie rezygnacja o utraconym pożądaniu
Każda rozpacz karze dopiero teraz zapomniane kłamstwo
Poszukuje tego samotność
Cień twarzy przemija nieporadnie
Płomień rozpaczliwie karze moją przeszłość
Demon krzyża niszczy z wahaniem szaleństwo
Martwe niczym przeznaczenie odkupienie ukryta niczym my matka ma
Zdradziecka zemsta przemija
Powoli podziwia zakłamany płomień złamaną ranę
Mam
Płonie w nich otchłań
Ktoś ucieka wolno od śmiertelnej rzezi
Ukryta zbrodnia bezwzględnie rani zepsutą niczym burza rzeź
Samotna przeszłość podziwia rzeź
Cierpi teraz klęska
Już zabijają wszechobecne życie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz