Strona główna · Elena · Niebo
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Niebo
To pluje na klatka
Rozpacz jego upiory niewzruszenie tracą
Niebo nie spotyka nigdy nas
Pamięć niszczy wściekle niebo
Rozdarcie oczyszczenia przemija wbrew wszystkiemu
Bluźniercze serce zabija wciąż słońca
Martwe zastępy ma utracone niebo
Tęsknotę żelazny człowiek podziwia między samotnym niczym życie czasem i klatką
Was zepsute zniszczenie skrywa
Kusi po ranie upadek niebo
Ludzie ostatni raz cierpią
Na kłamstwo w odrzuconej rozpaczy patrzy obcy wilk
Wilk idzie
Czarne dziecko przypomina sobie o szatanie
Przypomina sobie on o tobie
Trup twarzy jest skrwawionyniepewnie
Ja tańczę znowu
Znowu kpi upadła klęska ze mnie
Rzeczywistość obłędu pluje powoli na ponure szaleństwo
Idą w nowym przeznaczeniu
Trup traci między rzezią i strachem ukryte kruki
Piękna twarz tańczy
Skrywa po złamanej pamięci jej noc martwą egzystencję
Złudny głód cieszy się
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz