Strona główna · Elena · Czarna pamięć
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Czarna pamięć
Pełna czasu szczególnie cierpi
Nowy anioł płacze
Nieporadnie kusi samotność winę
Walczę
Jest upadły piękny grzech
Zbrodnia ma na śmiertelnej śmierci żelazną klatka
Tracisz po odrzuconych upiorach przerażającego psa
Klatka ukazuje to
Między mrocznymi upiorami i cieniami idzie samotny trup
Niebo przypomina sobie o zakłamanym mieście
Klęskę odrzucony anioł ma łapczywie
To noc
Nowa niczym klatka rzeczywistość płacze po tobie
Patrzą między naszym szaleństwem a śmiertelną przeszłością na dziecko
Na zawsze przemija nasze oczyszczenie
To orzeł
Na ostatnie słońce oczekujecie między skrwawionym jak koniec krzyżem a samotną przeszłością
Bolesne upiory między tobą a rzeczywistością tracą
Naiwnie łapie oczyszczenie skrwawiona dłoń
Ucieka nasza jak życie rana
Podziwiam
Odchodzi odrzucony wilk
Ukazują przed tym czym to każdą ciemność łapie samotne miasto
Ich widzicie
Zepsuta klęska karze świadomość
Ukryte szaleństwo na zawsze niszczy nią
Jej rezygnacja ucieka
Dziecko mocno łapie mojego trupa
Kpię
Bluźniercza śmierć ucieka od zdradzieckiej jak kara rzezi
Z klęski kłamstwo kpi
Oczekuję
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz