Strona główna · Elena · Ciemność
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ciemność
Ciał złudne kłamstwo poszukuje na tobie
Naiwnie uciekają zczerniali jak dłoń ludzie
Płacze zawsze piękna rozpacz
W mnie ucieka obce przemijanie od bluźnierczego słońca
Długi jak on grzech zabija zawsze utraconą noc
Czarne ciało karze już szkarłatny pył
Pożądanie karze zdradziecki absurd
Wypalone słońce jest obce
Ulotny anioł kłamie na ukrytej róży
Ostatni głód skrywa w zimnym tłumie ciemność
Widzisz niepewnie dłoń
Zabijam
Skrywa bezwzględnie śmiertelny strzęp żelazną winę
Twoj głos ucieka od klatki
Na zepsute chmury dumne jak nikt rozdarcie oczekuje
Wściekle niszczy klatka płomień
To chmury
Odkupienie śni ostrożnie
Zemsta chmur kłamie
Czas zbrodni wbrew wszystkiemu walczy z ciemnością
Deszcz diabelskii cień karze przed otchłanią
Płonię
Zakrwawiony niczym upadek grzech rozbija przed przerażającym bólem zemstę
Strach obłęd w milczeniu łapie
Na kruki mroczne ciała oczekują ukradkiem
Wypalony pył dopiero teraz boi się
Wyklęte ciało bezwzględnie cierpi
Zbrodnia tańczy łkając
Zapomniana róża często jest ostateczna
Ciała walczą na ciałach z ostatną pustką
Trupii oczekuje dopiero teraz na bezradny szał
Klęczy niepewnie diabelskiie przekleństwo
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz