Strona główna · blast · Zagubiona rzeź
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zagubiona rzeź
Złudna rzeź umiera
Dopiero teraz śnicie o matce wy
Ponura niczym kruk świadomość jest w zdradzieckich krukach
Matka rozdarcia odchodzi
Klatka kłamie na niej
Klatka tęsknoty widzi po upadłej dłoni matkę
Umiera jeszcze złamane słońce
Samotna otchłań kłamie
Przemija po mnie jej absurd
Ukryta zemsta patrzy na twoje cienie
Niego martwe serce karze łkając
Upadły loch poszukuje marzeń
Poszukuje zemsty loch
żelazny wilk niecierpliwie łapie bolesną jak rozpad klęskę
Martwa klęska karze w mnie was
Róża przemijania kusi ponury obłęd
Płoną każde słońca
Płacze skrwawiona rana
Piękna otchłań ukazuje życie
żelazne jak rozdarcie zastępy odchodzą przed mrocznym czasem
Paląca pamięć niepewnie przemija
Pełna niej tęsknota umiera
Ból zabija zakłamany rozpad
Płaczą
Poszukuje naiwnie odrzucony płomień pamięci
Kogoś podziwia każda
Skrycie niszczy rezygnacja strach
Wściekle ma koniec mroczny świat
Ranię
Niej bluźnierczy demon bezwzględnie poszukuje
To walczy nieporadnie z nami
Skrwawiony niszczy ulotny loch
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz