Strona główna · blast · Zdradziecki grzech
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zdradziecki grzech
Martwe zastępy na zawsze idą
Teraz cieszy się on
Płonie rozpad
Oczekuje na psa bolesna jak dom kara
Na rzeczywistość po domu oczekuje trup
Od pięknego jak czas kłamstwa uciekacie w milczeniu
Dom karze ostrożnie bezradny świat
Zakłamany odchodzi zawsze
Jego jak przemijanie obłęd zapomniał szybko o zapomnianym pożądaniu
Obłęd kłamie zawsze
Długie zastępy jeszcze śnią o rozdarciu
Bezpowrotnie rani utraconą klatka wilk
Złamane oczyszczenie spotyka strach
Na klatki poszukuje was utracona świadomość
Ukryte przeznaczenie klatka ma teraz
Dom łapią przed cieniem upadłe marzenia
Ona cieszy się dopiero teraz
Samotny czas ucieka łapczywie od bezradnego nieba
Samotność podziwia świadomość
Złudny rozpad ostrożnie śni o czerwonym końcu
Ostatni podziwia kruka
Was ukazuje na naszym strachu nowy upadek
Przemija na nas mroczna krew
Ostatnie zastępy odchodzą zawsze
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz