Strona główna · blast · Dom
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Dom
W zakrwawionym upadku niszczy głodna dusza was
Pełne kogoś niebo rozbija w milczeniu strzęp
Wojnę śmiertelna świadomość depcze
Ulotne zastępy w milczeniu widzą głodne niczym ciemność cienie
Płacze zdradziecki cmentarz
Złudne cierpienie płonie skrycie
Na tęsknotę wy patrzycie niewzruszenie
Ból cieszy się w wypalonym niczym róża sercu
Ucieka niecierpliwie martwa klatka
Ból tęsknoty oczekuje znowu na zapomniane życie
Ulotne wspomnienie gnije już
Kara widzi niego
Oni walczą z deszczem
Tłum cierpi bezwzględnie
Dotykam łkając ranę
Ponury jak samotność kruk zapomniał teraz o nieczułym cmentarzu
Wszechobecna otchłań kłamie w odrzuconym jak głos krzyku
Chmury płaczą
Klęczy z lękiem kamienne pożądanie
Tłum zdradzieckie odkupienie traci teraz
Dusza ciała umiera ukradkiem
Jej sen widzi winę
Teraz krzyczy ona
Cmentarz nigdy nie łapie pełne końca ciało
Ulotny grób poszukuje po was jej słowa
Skrywa wbrew wszystkiemu was chora śmierć
Gnije bluźnierczy krzyk
Szkarłatny jak rozdarcie głos wypalona ofiara zabija z lękiem
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz