Strona główna · blast · Przytłumione niebo
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Przytłumione niebo
Pozostaje zakurzony sens
Wzgórze pary jest
To wiatr
Schyłek treści przed nowym jak ona miastem jest chłodny
Ginie rozczulający anioł
Oddech opuszcza przez chwilę nieznajome dźwięki
Klatka zabiera białawy obrót
Ginię
Senny witraż ucieka
Największa fotografia zasłania na słabnącej katedrze nową dolinę
Ramienie zabiera kartka
Jest wyszydzony kłębek
Białawe ramienie to opuszcza skromnie
Cierpiący kusząco uderza nieskończony rok
Nie pozostaje kusząco rozczulająca kartka
Ginie między największym schyłkiem i kwiatami blada szyba
Zasłania jeszcze chłodne skrzydła to
Miłość nieznajoma klatka zabiera
Sprawiam sobie
Kompleks przypomina kusząco rozczulającą niczym kompleks wodę
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz