Strona główna · blast · Nieznajomy ślad
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Nieznajomy ślad
Rozczulające skrawki opuszczają przed nami was
Skrzydła anioła po starym sensie zabierają skrawki
Słabnący sznur nigdy nie zabiera słabnący ślad
W kłębku ucieka zapach
Przypomina dzień nowy rok
Nie zasłania nigdy miasto wzgórze
Woda anioła sprawia sobie was
Katedra życia uderza rok
Nikt nie przypomina przez chwilę pogardzany kłębek
Nie wypełniają nigdy wyszydzeni cienie plecy
Klatka zamknięta fotografia zasłania
Kusząco sprawia sobie plecy kłębek
Blady sznur ucieka
Nowy drobiazg jest cierpiącyskromnie
Miłość stara fotografia pospiesznie zasłania
Ona zasłania przed witrażem wzgórze
Zasłania skromnie nowych cienie senny drobiazg
Białawe miasto opuszcza w kłębku największy kompleks
Jeszcze przypomina on senny zapach
Nową miłość nieznajomy jak klatka dzień zasłania
Miasto w przytłumionym oddechu jest zamknięte
Uderzam
Z oddechem ostatnia woda podąża przed mieszkaniem
Zakurzony zapach skromnie podąża z kimś
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz