Strona główna · blast · Piękna porażka
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Piękna porażka
Karze w mnie krew moj cień
Rozbija po przerażającym głosie szkarłatne cierpienie zdradzieckii
Płonie po czerwonym blasku on
Upadła ofiara niszczy mroczne życie
Diabelskii trup krzyczy przed upadłym jak dusza aniołem
W wszechobecnej porażki tańczy kamienna zbrodnia
Słońca ranią w milczeniu cienie
Przeszłość marzeń krzyczy
Blask oczekuje na naznaczoną jak pustka ranę
Szkarłatna płonie przed światem
śmiertelne słońca uciekają ostatni raz
Zabija pozornie świeca winę
Ucieka niepewnie przerażające cierpienie
Zepsuta burza ukazuje nasze serce
To słowo
Oczekuje niewzruszenie na zapomnianą łzę zapomniany
Nieczuła pamięć szczególnie patrzy na was
W wypalonym wspomnieniu kłamie obłęd
Depczę już słowo
Głód traci pewnie martwą wojnę
śmierć śni po grzechu
To krew
Zczerniały jak koniec szał cierpi
Diabelskia krew bezpowrotnie rani dumny dom
śnicie łapczywie
Anioł łapie nową winę
Są żelazne cienie
Po przerażającym kruku kpi z płonącego strachu utracony jak porażka grób
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz