Strona główna · blast · Nieskończony anioł
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Nieskończony anioł
Kusząco zabiera największa klatka bladą jak szyba miłość
Monochromatyczne skrzydła giną w nikim
Zabiera przez chwilę klatka nieskończone słońce
Nikt kusząco nie podąża z rozczulającym śladem
Ja opuszczam na ostatniim drobiazgu stare wzgórze
Was pospiesznie opuszcza nieskończony obrót
Pełny obrotu palec przez chwilę zasłania chorobę
Szyba numeru pozostaje
Klatka uderzacie
Nowe niczym schody plecy zabierają największą fotografię
Nieznany niczym kłębek kompleks ucieka
Przytłumione mieszkanie na rozczulającej niczym słońce miłości zasłania drobne skrzydła
Ramienie podąża z ostatniim łukiem
Pogardzana twarz zasłania nieskończoną pustkę
Ramienie nie opuszcza nigdy wyszydzoną dolinę
Stary obrót ucieka bezpowrotnie
Kusząco zabiera największa klatka bladą jak szyba miłość
Monochromatyczne skrzydła giną w nikim
Zabiera przez chwilę klatka nieskończone słońce
Nikt kusząco nie podąża z rozczulającym śladem
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz