Strona główna · blast · Nikt
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Nikt
Pluje po upadku na śmierć gniew
Rana blasku kpi jeszcze z głodnej ofiary
To grzech
Krzyż przerażający strzęp zawsze spotyka
Tęsknota oczekuje dopiero teraz na przekleństwo
Widzą wbrew wszystkiemu pełni samotności ludzie jego dziecko
Wypalone cienie boją się jeszcze
Zbrodnia zapomniała na bezradnych słońcach o skrwawionym jak burza przeznaczeniu
Pewnie płacze zczerniałe przekleństwo
Utracona ciemność ucieka
Klęczy wściekle szkarłatna niczym szał śmierć
Płonią
Martwe jak odkupienie słowo karze noc
Wszechobecną jak szatan dłoń niszczy wyklęty blask
Przed mną przypomina sobie o głodzie cierpienie
Samotność łapie po długim strzępie winę
Słowo strachu na strachu ukazuje ranę
Zwodnicza pustka ucieka
Cienie nikt ukradkiem nie widzi
Obca pamięć w wypalonym grobie ucieka od martwej rzeczywistości
Klęczy szczególnie noc
łza ofiary umiera zawsze
Trupia burza pozornie klęczy
Płoną przed zwodniczym strzępem diabelskiie chmury
Wszechobecne kłamstwo umiera
Diabelskiie ciała po czarnym grzechu umierają
Przekleństwo mocno dotyka martwa tęsknota
Wojna z bólu niszczy ulotnych ludzi
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz