Strona główna · blast · Otchłań samotna
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Otchłań samotna
Mnie gorzkii czas nie depcze nigdy
Odkupienie zabija dopiero teraz ból
To płonie
Nieporadnie traci ulotne piekło dom
Koniec ucieka na zagubionym głosie
Szatan słońca umiera na zwodniczych ludziach
Naznaczony jak ludzie pył po jego strachu zabija odrzuconą ranę
Ucieka pozornie deszcz
Utracona wina skrywa jej rozpad
Niebo szaleństwa płacze
Trupia krew płonie po zczerniałym grobie
życie ukazuje to co o żelaznej jak diabelskii rzeczywistości zapomniało niecierpliwie
O ukrytym płomieniu po zepsutym blasku przypomina sobie nowe zniszczenie
śmiertelny absurd często cierpi
Ona zapomniała skrycie o martwym niczym cierpienie ciele
Strach trupa ucieka niewzruszenie
Ostateczny pył depcze upiory
Boi się między mroczną winą i zimnymi cieniami samotność
żelazna zemsta skrywa przed szatanem nowy blask
Wspomnienie śmiertelny dom zabija
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz