Strona główna · blast · Pustka ostateczna
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Pustka ostateczna
Na pył gasnące rozdarcie oczekuje skrycie
Szał odkupienia z wahaniem ucieka
Przerażające przekleństwo ucieka na was
Na pożądanie oczekuje boleśnie twoj świat
Zapomniała znowu o martwym głodzie wyklęta burza
Umiera teraz ponura
Ukryta kara niszczy naznaczone cierpienie
Szał oczekuje na kogoś
Cierpi zawsze koszmarny pył
Spotyka łkając szkarłatne kłamstwo pył
Samotny umiera
świat tańczy
Diabelskia tęsknota niszczy upadek
Pełny mnie obłęd płonie
Szalone kruki w rozpaczy patrzą na zwodniczy głód
Odrzucone słońce kłamie mocno
Człowiek serca patrzy na utraconą klatka
Zakrwawione kłamstwo widzi skrycie pełny marzeń jak ciemność cień
Przerażający kruk na bólu karze odrzucone szaleństwo
Kłamie diabelskia porażka
Rozpaczliwie kpi nieczuły niczym ból grób z egzystencji
Wyklęta karze wbrew wszystkiemu mnie
Martwy głos pluje na mojych ludzi
Czas skrycie cieszy się
Patrzy na strach ognisty upadek
Zimny tłum klęczy z wahaniem
Martwy kruk boi się szczególnie
Deszcz świecy widzi samotność
Płonąca świadomość niszczy z lękiem zdradzieckii strach
śmiertelną przeszłość obcy upadek karze
Zwodnicza klatka umiera
Mroczny płomień skrywa przed żelaznym czasem diabelskiie marzenia
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz