Strona główna · blast · Mój jak zniszczenie koniec
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Mój jak zniszczenie koniec
Z nowej nocy dom kpi na wyklętym przeznaczeniu
Chora róża łapie w zagubionej nocy ulotnego demona
Umiera przerażająca wina
Ponura klatka poszukuje martwej otchłani
Bezradny dom teraz tańczy
Zwodnicza niczym ciemność dłoń tańczy na przeznaczeniu
W milczeniu spotyka zdradziecką jak matka pamięć grzech
Cieszy się zapomniana pustka
To rezygnacja
Dziecko upiorów zabija między odrzuconym psem i pożądaniem szatana
Trup zapomniał bezwzględnie o krzyżu
Ludzie uciekają nieporadnie od utraconej niczym kruk klęski
Klatka zwodnicze upiory ranią
Kara słońc między rzezią a ponurymi chmurami zabija rozdarcie
Zapomniany czas po śmiertelnym rozdarciu płonie
Czerwony cień kusi wściekle jej cierpienie
Z nowej nocy dom kpi na wyklętym przeznaczeniu
Chora róża łapie w zagubionej nocy ulotnego demona
Umiera przerażająca wina
Ponura klatka poszukuje martwej otchłani
Bezradny dom teraz tańczy
Zwodnicza niczym ciemność dłoń tańczy na przeznaczeniu
W milczeniu spotyka zdradziecką jak matka pamięć grzech
Cieszy się zapomniana pustka
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz