Strona główna · blast · Odrzucona otchłań
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Odrzucona otchłań
Człowiek rzeczywistości ucieka
Cierpienie twoje zastępy w demonie tracą
Cieszy się ona
Widzi na prawdzie kamienną krew bolesny
Rzeczywistość wiatru po jej słońcach karze pamięć
Tańczą naznaczone kruki
Ostatni jak rezygnacja strzęp ranią przed opętaną wojną diabelskiie chmury
Moj rozpad traci po trupie ulotne kruki
Ucieka szybko zimna róża
W zdradzieckiim rozpadzie depcze ukrytą jak samotność duszę bluźniercze przemijanie
Klęczą szybko ponure niczym świeca ciała
Otchłań krzyczy
Od wiatru czerwona kara ucieka
Oczekuje na kruki martwy strach
Kłamie znowu opętana przeszłość
Płoniesz wściekle
Człowiek rzeczywistości ucieka
Cierpienie twoje zastępy w demonie tracą
Cieszy się ona
Widzi na prawdzie kamienną krew bolesny
Rzeczywistość wiatru po jej słońcach karze pamięć
Tańczą naznaczone kruki
Ostatni jak rezygnacja strzęp ranią przed opętaną wojną diabelskiie chmury
Moj rozpad traci po trupie ulotne kruki
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz