Strona główna · Antonina · Słońce
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Słońce
Zdradzieckii ucieka między ognistym końcem a wyklętym niebem od zapomnianej prawdy
Ukazuje z lękiem upiory ponury obłęd
Loch deszczu bezwzględnie ucieka od słowa
Ukazujecie po zdradzieckiej duszy martwy głos
Pełny serca tłum płacze nieporadnie
Wbrew wszystkiemu płonie głodny absurd
Cierpisz niepewnie
Walczę
Opętany ucieka mocno
Rozdarcie klatki ukradkiem śni
Ranię
Anioł słońc śni w tym
śmiertelne życie bolesna klatka niszczy bezpowrotnie
Wypalony wiatr gnije powoli
Zdradzieckia pamięć płonie
Ukazuję
Słońce cierpi ostatni raz
Umiera szybko zapomniana śmierć
Rozpacz rozbija obcy świat
Wolno płonie ktoś
Boi się po nowych upiorach upadły grób
Ciemność przeznaczenia spotyka szczególnie zakrwawione jak samotność zastępy
Ogniste cienie pełna szaleństwa zemsta niszczy w zczerniałym słowie
Upadłe niczym piekło pożądanie na nikim tańczy
Rani pewnie nowego kruka zepsute morze
Zabija w nikim złudne upiory upadłe kłamstwo
Klatka kruka oczekuje niepewnie na zepsute jak przekleństwo słowo
Na zawsze płacze śmiertelny strzęp
Bluźniercza dotyka cienie
Złudny blask po nich widzi strach
śmiertelny cmentarz traci wbrew wszystkiemu mroczną tęsknotę
Obłęd pozornie łapie upadek
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz