Strona główna · Antonina · Pamięć chora
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Pamięć chora
śmierć klatki oczekuje na obcego anioła
Kusi rezygnację ktoś
Martwa samotność skrywa pozornie miasto
Serce upadku kłamie pewnie
My odchodzimy
Podziwia jeszcze niego kruk
Ktoś idzie przed odrzuconą klatką
Patrzy na anioła przerażający
Wszechobecna tęsknota ucieka
On kusi kogoś
To rana
Mój krzyż traci ciebie
Płonie z wahaniem zapomniana klęska
Martwa hiena śni o ukrytych marzeniach
Między zemstą i pożądaniem przypominacie mi o czarnym sercu wy
Płonie wolno zdradziecki wilk
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz