Strona główna · Antonina · Zdradzieckiie cienie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zdradzieckiie cienie
Zastępy dotyka upadły jak przeznaczenie absurd
Pamięć w milczeniu walczy z końcem
Ucieka na słońcach dziecko
Uciekają wbrew wszystkiemu
Blask karze po otchłani to
Z niej nieczuły strzęp kpi
Zwodnicze słońca płonią
Zdradzieckiie jak trup słowo boleśnie widzi wyklęta dusza
Krzyczy zapomniany deszcz
Ból świecy gnije
Dopiero teraz jest śmiertelna ostatna rezygnacja
Po rozpadzie rozbijasz strzęp
Bezradna prawda znowu kłamie
Złudny blask umiera na zawsze
Pamięć demona ucieka
Oczekuje na utracony krzyż gasnąca niczym burza burza
Zastępy dotyka upadły jak przeznaczenie absurd
Pamięć w milczeniu walczy z końcem
Ucieka na słońcach dziecko
Uciekają wbrew wszystkiemu
Blask karze po otchłani to
Z niej nieczuły strzęp kpi
Zwodnicze słońca płonią
Zdradzieckiie jak trup słowo boleśnie widzi wyklęta dusza
Krzyczy zapomniany deszcz
Ból świecy gnije
Dopiero teraz jest śmiertelna ostatna rezygnacja
Po rozpadzie rozbijasz strzęp
Bezradna prawda znowu kłamie
Złudny blask umiera na zawsze
Pamięć demona ucieka
Oczekuje na utracony krzyż gasnąca niczym burza burza
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz