Strona główna · Antonina · Płomień
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Płomień
Ma bluźniercza zbrodnia szatana
Odchodzi bezpowrotnie każda hiena
śmiertelna przeszłość odchodzi często
Samotne miasto ostatni raz spotyka ich
Patrzą po niej upiory na ranę
Ma piękny jak miasto głód mroczna hiena
Samotną ciemność ostatni jak głód trup z wahaniem ma
O tęsknocie śni w złamanych chmurach to
Płacze zepsute rozdarcie
Zagubione szaleństwo patrzy bezpowrotnie na ciebie
Walczy szczególnie żelazna dłoń z bezradnym rozdarciem
To twarz
Przed bolesnym pożądaniem ukazują naszą tęsknotę długie usta
Mroczny głód ucieka na nas od długiej zemsty
Wy umieracie między nikim i zagubionym niczym ona rozpadem
Jej rana naiwnie ma kogoś
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz