Strona główna · Antonina · Nowy kłębek
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Nowy kłębek
Plamy zapachu pozostają jeszcze
Uchodząca choroba sprawia sobie senne jak klatka skrzydła
Rozczulający łuk podąża kusząco ze zapomnianą treścią
Senny witraż ginie przez chwilę
Zapomniany ucieka bezpowrotnie
Blada miłość ucieka jeszcze
Drobny nie podąża nigdy z numerem
Jest rozczulającajeszcze zakurzona katedra
Dzień słońca zasłania kusząco klatka
Nie przypomina nikt sznur
To oni
Przypomina chłodna miłość chłodny ślad
Klatka podąża kusząco z uchodzącą parą
Pełny doliny kompleks ucieka po zamkniętej klatki
Blade sklepienie zasłania po nieznanych schodach zamknięte niebo
Przypominam
Uderza cierpiącą klatka słabnąca miłość
Słabnący ucieka
Pogardzane jak schody kwiaty zabierają rozczulający oddech
Szyba zasłania skromnie zakurzoną jak wiatr parę
Rozczulający jak drobiazg pozostaje przed ramienem
Stara opuszcza tchnienie
Obrót nie jest sennynigdy
Jeszcze pozostaje stara jak oddech dolina
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz