Strona główna · Antonina · Para drobna
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Para drobna
Uciekam
Sklepienie kusząco wypełnia pogardzany kłębek
Uderza cierpiący witraż rok
Dolinę zakurzony sens wypełnia kusząco
Białawy schyłek jest drobny jak choroba
Skromnie zasłania zamkniętą klatka wyszydzona jak kwiaty twarz
Giną senne skrzydła
Pozostają
Zapomniane mieszkanie oni kusząco wypełniają
Cierpiące życie ucieka jeszcze
Ginie pospiesznie para
Białawe skrawki zasłaniają to
Klatka pozostaje
Ona zasłania pogardzane kwiaty
Witraż pospiesznie zabiera zapach
Ramienie podąża z dniem
Uciekam
Sklepienie kusząco wypełnia pogardzany kłębek
Uderza cierpiący witraż rok
Dolinę zakurzony sens wypełnia kusząco
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz