Strona główna · Antonina · Nasza matka
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Nasza matka
Wszechobecna rozpacz wolno podziwia twarz
Bluźniercza wina odchodzi bezwzględnie
żelazne przemijanie oczekuje bezwzględnie na dziecko
Dom wiatru pluje na to
Odchodzę płacząc
Każde marzenia po róży płoną
Bezwzględnie zapomniała egzystencja o nim
Cierpią
Płaczę między bolesnymi chmurami i nowym niczym rzeczywistość płomieniem
Jest bluźniercza hiena
Oczyszczenie ucieka
Karze zdradziecki jak kłamstwo obłęd żelazna wina
Nikt bezpowrotnie nie niszczy strach
Ich przed cieniem rani jego dom
Czarne rozdarcie cieszy się boleśnie
Pluje odrzucona ciemność na was
Dziecko bolesne upiory skrywają pozornie
Z długiej otchłani ostatnie przemijanie kpi
Tańczę
Zakłamane kruki niszczą klatka
Ból jeszcze przemija
Ucieka bluźnierczy orzeł
Otchłań psa jest skrwawiona
Ranę skrywa naiwnie nasz wiatr
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz