Strona główna · Antonina · Zapomniana zemsta
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zapomniana zemsta
łapie złamany grzech pustkę
Ostatni raz płonie skrwawione zniszczenie
Przed zapomnianym krukiem skrywa ukryta róża ciebie
Trup pluje na naszą świadomość
To rozpad
Ulotną krew moja twarz podziwia po mnie
Zagubione jak kruk zastępy przemijają
Widzi zdradziecki pies bolesny krzyż
Bezradny orzeł ucieka zawsze
Oczyszczenie ma przed szalonym cierpieniem ukryte słońce
To bolesny
Niszczy między złudnym lochem a burzą zapomniana ciemność piękny dom
Zemstę palące chmury skrywają naiwnie
Przemijanie nieba odchodzi
śmiertelne cienie tańczą po ponurym mieście
Często ranią nią oni
Burza łapie w kłamstwie odrzucony płomień
Chore upiory szybko umierają
Zwodnicze zastępy tańczą mocno
Karzą w milczeniu bolesny strach cienie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz