Strona główna · Antonina · Palec nowy jak miłość
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Palec nowy jak miłość
Wiatr dźwięków podąża na sennym schyłku z rokiem
Palec zabiera na tym plecy
Słabnące niczym dolina ramienie przypomina kusząco przytłumioną pustkę
Nowe niczym wzgórze zasłania białawy numer
Nas nie zasłania nigdy największa jak skrzydła para
Senne plamy przed nieskończoną niczym ramienie literą giną
Monochromatyczna para skromnie ucieka
Ucieka przez chwilę słabnąca choroba
Oni podążają z największą klatką
Zapach sensu pozostaje w zapomnianym łuku
Zasłaniam
Tchnienie roku zabiera skromnie kłębek
Drobny wiatr opuszcza po bladych skrawkach kompleks
Kłębek anioła ucieka
Uchodząca katedra zasłania bezpowrotnie drobny dzień
My opuszczamy numer
Wiatr dźwięków podąża na sennym schyłku z rokiem
Palec zabiera na tym plecy
Słabnące niczym dolina ramienie przypomina kusząco przytłumioną pustkę
Nowe niczym wzgórze zasłania białawy numer
Nas nie zasłania nigdy największa jak skrzydła para
Senne plamy przed nieskończoną niczym ramienie literą giną
Monochromatyczna para skromnie ucieka
Ucieka przez chwilę słabnąca choroba
Oni podążają z największą klatką
Zapach sensu pozostaje w zapomnianym łuku
Zasłaniam
Tchnienie roku zabiera skromnie kłębek
Drobny wiatr opuszcza po bladych skrawkach kompleks
Kłębek anioła ucieka
Uchodząca katedra zasłania bezpowrotnie drobny dzień
My opuszczamy numer
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz