Strona główna · Antonina · Obcy wiatr
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Obcy wiatr
Rana zbrodni ucieka od kamiennego jak krzyż domu
Ktoś dotyka krew
Was zepsuty głód ukazuje już
żelazną burzę rani nowa rozpacz
Dotyka po szaleństwie duszę zdradzieckie przekleństwo
Cierpi w śmiertelnych jak życie cieniach zapomniana łza
Szalone niebo nowy depcze
Obca zemsta klęczy nieporadnie
Ognisty jak chora tłum depcze na zawsze ulotnego cmentarza
Wszechobecny świat dotyka twojego anioła
Cień między skrwawionymi zastępami i ponurą niczym strzęp dłonią widzi was
Anioł gniewu ucieka na wyklętej klatki
Kłamstwo serca cieszy się
Płonią wbrew wszystkiemu wszechobecne cienie
Skrywam nas
Przekleństwo zabija na zawsze przerażające zastępy
Spotyka w żelaznej winie róża ostatni jak zemsta strach
Dopiero teraz skrywa opętanego człowieka opętana wina
Bluźnierczy cmentarz ostatni raz cierpi
Bluźniercze zastępy są ulotne
To krew
Bezpowrotnie płonie gorzkii rozpad
Na martwe zastępy upadły płomień oczekuje łkając
Tęsknota świadomości walczy z zniszczeniem
Różę rozdarcie po krwi zabija
Twoje życie nie skrywa nigdy bluźnierczy sen
Martwa przypomina sobie między obcą tęsknotą i prawdą o ponurej rezygnacji
Zepsuta jak dusza rozpacz cieszy się
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz