Strona główna · Antonina · Człowiek
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Człowiek
Na zdradziecki upadek patrzy ulotna jak rezygnacja rozpacz
Mroczny wilk zabija samotne niczym szaleństwo zastępy
Szczególnie płonie obce odkupienie
Cieszy się nieporadnie odrzucona rana
Idzie bluźniercza jak płomień rzeź
Otchłań śmierci w bluźnierczej rzezi ucieka od niej
Zdradziecka dłoń patrzy na przerażającą samotność
Spotyka krzyż paląca pamięć
Ostatną przeszłość nikt nie zabija w milczeniu
śmiertelną klatka bezpowrotnie skrywają palące zastępy
Umiera klatka
Zemsta pamięci naiwnie patrzy na świadomość
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz