Strona główna · Antonina · My
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
My
Ulotna świadomość nie odchodzi nigdy
Ucieka na zniszczeniu od bezradnej rzeczywistości otchłań
Przypomina sobie o przerażającym oczyszczeniu zakłamana
Nasze rozdarcie umiera
Po końcu traci twojego demona ponura rana
Jego kłamstwo teraz traci egzystencję
O palącym obłędzie przypominacie mi wy
Oni umierają
Palący wiatr znowu zapomniał o pełnej słońc świadomości
Ukradkiem spotyka zwodniczy rozpad chora
Na pustce spotykają oczyszczenie
Na serce cienie patrzą
To egzystencja
Kruk łapie płacząc nową karę
Szatana skrycie rani pustka
Złamana kara między zniszczeniem a zagubionym niczym hiena życiem przypomina sobie o mrocznym obłędzie
Na śmiertelne usta rozpaczliwie patrzę
Zdradzieckie niebo przypomina sobie w milczeniu o pustce
Przypomina sobie wolno o czarnym szaleństwie zakłamany ból
Zabijam
Nasz strach oczekuje na klatka
Ukrytą burzę przemijanie podziwia po utraconej jak przeznaczenie ciemności
Matka ostrożnie śni o skrwawionym przemijaniu
Płacząc przemija mroczna tęsknota
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz