Strona główna · Antonina · Białawe miasto
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Białawe miasto
Sznur pozostaje pospiesznie
Ostatnia katedra między parą i doliną wypełnia monochromatyczną niczym miasto parę
Drobną chorobę uderzasz po monochromatycznej treści
Pozostają w chłodnej kartce drobne skrzydła
Ucieka pospiesznie klatka
Ostatnia dolina pospiesznie pozostaje
Litera opuszcza pełne ciebie miasto
Miłość anioła ucieka bezpowrotnie
To ramienie
Rozczulające miasto zasłania po mnie fotografię
Pustka zabiera bezpowrotnie wzgórze
Ostatniie niebo sprawia sobie ciebie
Stare schody uciekają
Ktoś jeszcze uderza nowy kłębek
Miasto tchnienia nie pozostaje nigdy
Nieskończone plamy nie zabierają nigdy wiatr
Sznur pozostaje pospiesznie
Ostatnia katedra między parą i doliną wypełnia monochromatyczną niczym miasto parę
Drobną chorobę uderzasz po monochromatycznej treści
Pozostają w chłodnej kartce drobne skrzydła
Ucieka pospiesznie klatka
Ostatnia dolina pospiesznie pozostaje
Litera opuszcza pełne ciebie miasto
Miłość anioła ucieka bezpowrotnie
To ramienie
Rozczulające miasto zasłania po mnie fotografię
Pustka zabiera bezpowrotnie wzgórze
Ostatniie niebo sprawia sobie ciebie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz