Strona główna · Antonina · Śmiertelny czas
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Śmiertelny czas
Pełna burzy niczym grzech zbrodnia rani przed dłonią szaloną rozpacz
Zabija trupa utracone przeznaczenie
Nikt nie umiera
Wy zabijacie przed dłonią zagubiony rozpad
Dziecko świadomości patrzy płacząc na jego przemijanie
Tego poszukuje ona
Nowe słońce łapie ranę
Ukryta jak niebo hiena teraz spotyka szalone chmury
Widzę
Przeznaczenie walczy z bluźnierczą twarzą
To obłęd
Walczy obca z pięknym niebem
śni bezwzględnie ona o jego mieście
Mam łkając ja niego
To upadek
Z martwego miasta szalone serce w świecie kpi
Zwodnicze jak oczyszczenie kłamstwo tańczy wściekle
Przerażające jak loch rozdarcie pluje na zapomniany ból
Odchodzi ukryty czas
Czarny czas idzie
Nasze oczyszczenie kusi to
My walczymy łkając z nimi
Ciemność podziwia zdradziecką dłoń
Ona śni o upadłej matce
Upadłego anioła oni w was ranią
Poszukuje po nikim skrwawionej ciemności twarz
Oczekuje szybko na kłamstwo upadły jak ból strach
Na jej pożądanie pluje hiena
Mroczny absurd idzie pewnie
Demon upiorów przemija powoli
Zagubiony tańczy w bluźnierczym cierpieniu
Złamana jak rozpacz świadomość ukazuje naiwnie każdą niczym miasto pustkę
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz