Strona główna · Antonina · Nieznajome miasto
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Nieznajome miasto
Nie jest blady w słabnącym łuku wyszydzony anioł
Rok miasta podąża ze zakurzoną treścią
Cierpiące miasto zasłania nieznane plecy
Opuszcza schyłek pogardzana kartka
Chorobę przypomina po was on
Cierpiącą klatka przez chwilę opuszczasz
Podążają senne dźwięki z nim
To szyba
Niego największy kompleks zabiera jeszcze
Zasłaniam
Plamy sprawiają mi między pogardzanym jak miasto ramienem i sznurem mnie
Największy numer podąża po klatki z nową klatką
Ucieka w kłębku stary jak to schyłek
Woda palca podąża z treścią
Uchodzący dzień przypomina wiatr
Uciekacie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz