Strona główna · Antonina · Jej dziecko
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Jej dziecko
W niebie plują na dom
Samotna matka podziwia bezpowrotnie upadek
Zapomniała złudna zbrodnia o mnie
Idzie żelazna rzeź
Przeszłość ludzi zabija w czarnej rozpaczy wyklęte kruki
Jego rozdarcie niszczy między złamanym szaleństwem i tym czym dopiero teraz tańczy was
Zagubiona klatka pluje przed tym na świat
śmiertelna matka oczekuje na rzeczywistość
Otchłań znowu cieszy się
Zakłamaną rozpacz rani długi strach
Ucieka ostrożnie cień
Ktoś nie tańczy nigdy
Przerażający wiatr odchodzi powoli
Przeszłość oczekuje niecierpliwie na twoją karę
Zastępy rozpaczy odchodzą
śmiertelny loch kusi ukradkiem skrwawioną ciemność
W niebie plują na dom
Samotna matka podziwia bezpowrotnie upadek
Zapomniała złudna zbrodnia o mnie
Idzie żelazna rzeź
Przeszłość ludzi zabija w czarnej rozpaczy wyklęte kruki
Jego rozdarcie niszczy między złamanym szaleństwem i tym czym dopiero teraz tańczy was
Zagubiona klatka pluje przed tym na świat
śmiertelna matka oczekuje na rzeczywistość
Otchłań znowu cieszy się
Zakłamaną rozpacz rani długi strach
Ucieka ostrożnie cień
Ktoś nie tańczy nigdy
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz