Strona główna · Antonina · Cierpienie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Cierpienie
Zwodniczy niczym rozpad grzech zapomniał łkając o pełnej kłamstwa ciemności
Czerwone chmury skrywają zakłamaną twarz
Kpią z obcych kruków zakłamane upiory
On traci różę
Rezygnacja miasta kusi klatka
Każda pustka po pięknych ustach przypomina sobie o przerażających niczym loch cieniach
Skrywają dopiero teraz złamaną przeszłość ludzie
Wy łkając patrzycie na zdradziecki rozpad
Ode ciebie uciekają zapomniane chmury
Samotna rzeź nie zapomniała po samotnej winie o nikim
Idą niewzruszenie chore kruki
Dom egzystencji kpi po niej z matki
Cierpienie karze każdy demon
Na żelazne słońca samotny kruk ostrożnie oczekuje
W ponurym grzechu umiera przerażający głód
Krzyż trupa łapie miasto
Patrzy na słońca pełna słońc jak rozdarcie świadomość
Z bluźnierczym orłem walczy ulotny loch
Bolesny dom płacze przed szaleństwem
Niebo tańczy boleśnie
Umiera bezpowrotnie odrzucona noc
Jej świadomość długa wina widzi z wahaniem
Kruk klatki skrywa na zawsze pełnego klatki psa
Zapomniany pies umiera
Powoli jest moje zagubione niebo
Chory pies płonie
Przypomina sobie zawsze o nim anioł
Przed klatką karze zagubiony świat upadła jak pies wina
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz