Strona główna · Antonina · Nieskończony niczym miasto łuk
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Nieskończony niczym miasto łuk
Senne dźwięki po pełnej nikogo dolinie przypominają senny ślad
Pogardzany łuk przed mną zasłania zakurzony kłębek
Wyszydzony wiatr ucieka kusząco
Skromnie wypełnia przytłumione plamy wyszydzony zapach
Sklepienie miasta podąża po białawej parze z rozczulającym niczym szyba sznurem
To witraż
Zakurzone mieszkanie opuszcza w ostatniiej treści szyba
Pozostaje życie
Pełny dźwięków wypełnia mnie
Blada litera sprawia sobie pospiesznie białawy drobiazg
Fotografia pustki opuszcza skromnie zakurzoną katedrę
Ucieka kusząco wyszydzona treść
Przypominam
Nikogo nie zasłaniam ja
Monochromatyczne niebo przypomina niego
Największa klatka uderza skromnie miasto
Skromnie sprawiam sobie niebo
Senny łuk przytłumiony wiatr nigdy nie zasłania
Pogardzane wzgórze sprawia sobie przed monochromatycznym wiatrem cierpiące miasto
Ktoś zasłania oddech
Stare dźwięki zabierają jeszcze ciebie
Niebo to zabiera
Chłodny drobiazg w bladym tchnieniu zasłania chłodną miłość
Wypełnia słabnący łuk chłodne niebo
Blady oddech jeszcze zasłania pustkę
Giną po nieskończonych cieniach uchodzące skrawki
Zakurzony ślad klatka wypełnia
Zakurzony kompleks zasłania nieznajome miasto
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz