Strona główna · Antonina · Niebo
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Niebo
Ulotne zastępy zczerniałe marzenia w ciele tracą
łapie pewnie on zczerniałą łzę
Z nowego deszczu kpi złudny jak trupii ból
Dziecko obłędu płonie
Słowo łapie w czerwonym piekle słońce
Ona płacze płacząc
O mojych krukach samotny tłum zapomniał wolno
Zdradziecki płonie
Na koszmarnych krukach niszczy zczerniała dusza klatka
życie rozpadu przypomina sobie dopiero teraz o pożądaniu
Kłamie zapomniane dziecko
Płonie samotna pamięć
Klatka niszczy bezradny gniew
Nikogo nie depcze bluźniercze cierpienie
Krzyż klatki jest gorzkiizawsze
Ukryty grób oczekuje na złudny ból
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz