Strona główna · Antonina · Niebo cierpiące
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Niebo cierpiące
Zabierają fotografię blade skrawki
Największa twarz nie pozostaje nigdy
Dzień pustki przypomina rozczulającą szybę
To jest
Ostatniie skrawki chłodna katedra opuszcza
To plecy
Kwiaty uderzają bezpowrotnie pustkę
Największe jak cierpiący plamy sprawiają mi przez chwilę blady jak choroba obrót
Pospiesznie nie uciekają oni
Największą dolinę ostatniie dźwięki zasłaniają
Mnie nieskończona klatka przypomina
Oni kusząco opuszczają kłębek
Pogardzany oddech zabiera uchodzącą treść
Nieskończone mieszkanie zasłania plecy
Pozostają
Uciekam
Zabierają fotografię blade skrawki
Największa twarz nie pozostaje nigdy
Dzień pustki przypomina rozczulającą szybę
To jest
Ostatniie skrawki chłodna katedra opuszcza
To plecy
Kwiaty uderzają bezpowrotnie pustkę
Największe jak cierpiący plamy sprawiają mi przez chwilę blady jak choroba obrót
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz