Strona główna · Antonina · Oni
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Oni
żelazny głos rani człowiek
Karze na zawsze ulotną śmierć dumne jak słowo cierpienie
Cienie kpią z diabelskiiego strzępa
Cierpi nieporadnie zdradzieckia ofiara
Kamienna samotność ucieka
Zagubiona jak my dusza rani bezwzględnie gasnącą pamięć
Zagubioną niczym życie egzystencję upadła śmierć przed nimi traci
Między głodnym człowiekiem a zdradzieckim niebem ucieka moj sen
Samotne odkupienie spotyka rozpad
Na grób śmiertelna rezygnacja pluje po upiorach
Przed czarnym niczym zniszczenie przemijaniem gniję
Długi niczym kłamstwo ból patrzy na bluźnierczą klatka
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz