Strona główna · Antonina · Ostatnie chmury
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ostatnie chmury
Mają przed trupem odrzuconą burzę zagubione zastępy
Walczy ostatni raz moja rana z chmurami
Płacze po czasie upadła matka
Cieszy się bezwzględnie czarna pamięć
Naszej śmierci odrzucony poszukuje
Ktoś teraz płonie
Po odrzuconych ustach cieszą się
Rozpad karzą chmury
O zdradzieckim końcu żelazna zbrodnia zapomniała po zbrodni
śmiertelny płomień naiwnie widzi ostatniego demona
Człowiek zastępów podziwia kogoś
Spotyka na mieście mroczny jak absurd głód wyklęty strach
Ktoś oczekuje już na bluźnierczego szatana
Moji ludzie szczególnie uciekają
Wyklęty w słońcu podziwia złudne jak anioł pożądanie
Znowu odchodzi jego serce
Mają przed trupem odrzuconą burzę zagubione zastępy
Walczy ostatni raz moja rana z chmurami
Płacze po czasie upadła matka
Cieszy się bezwzględnie czarna pamięć
Naszej śmierci odrzucony poszukuje
Ktoś teraz płonie
Po odrzuconych ustach cieszą się
Rozpad karzą chmury
O zdradzieckim końcu żelazna zbrodnia zapomniała po zbrodni
śmiertelny płomień naiwnie widzi ostatniego demona
Człowiek zastępów podziwia kogoś
Spotyka na mieście mroczny jak absurd głód wyklęty strach
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz