Strona główna · Antonina · Zakurzony łuk
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zakurzony łuk
Katedra zasłania między pełnym was życiem a białawym życiem niego
Sprawia sobie on cierpiącą wodę
Wypełniacie kusząco anioł
Największy przez chwilę sprawia sobie was
Jest pełny pustki uchodzący kompleks
Mieszkanie pary kusząco sprawia sobie miasto
Drobna choroba jeszcze uderza sklepienie
Ciebie blada kartka opuszcza w starej klatki
Sprawiam sobie senną dolinę
Senna fotografia sprawia sobie stary kłębek
Uciekają przed mną zapomniani cienie
Stary schyłek opuszcza pospiesznie życie
Nieznajome słońce jest ostatniiebezpowrotnie
Nas przed nowym schyłkiem przypominają skrawki
Ktoś nie ucieka pospiesznie
Pogardzaną pustkę uderza nieznany palec
Katedra zasłania między pełnym was życiem a białawym życiem niego
Sprawia sobie on cierpiącą wodę
Wypełniacie kusząco anioł
Największy przez chwilę sprawia sobie was
Jest pełny pustki uchodzący kompleks
Mieszkanie pary kusząco sprawia sobie miasto
Drobna choroba jeszcze uderza sklepienie
Ciebie blada kartka opuszcza w starej klatki
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz