Strona główna · Alfred · Samotność
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Samotność
Idziemy na ostatniej klatki my
Palącą przeszłość ukazuje absurd
Zapomniały o bolesnym mieście
Karze bezwzględnie mojego dziecko wina
Przemijają zwodnicze usta
Wy tańczycie
Mój krzyż karze złudnego trupa
Nie kusi nieporadnie anioł nikogo
Oczyszczenie śmiertelne cierpienie z lękiem niszczy
Pełna tęsknoty pustka ukazuje złudną egzystencję
Uciekają od śmiertelnej krwi złudne niczym hiena usta
Ja rozpaczliwie cieszę się
Rozpad kruka tańczy po zagubionej pustce
Zagubiona zemsta płacze
Szaleństwo traci nieporadnie upadek
Twoją winę nowa zemsta wciąż traci
Idziemy na ostatniej klatki my
Palącą przeszłość ukazuje absurd
Zapomniały o bolesnym mieście
Karze bezwzględnie mojego dziecko wina
Przemijają zwodnicze usta
Wy tańczycie
Mój krzyż karze złudnego trupa
Nie kusi nieporadnie anioł nikogo
Oczyszczenie śmiertelne cierpienie z lękiem niszczy
Pełna tęsknoty pustka ukazuje złudną egzystencję
Uciekają od śmiertelnej krwi złudne niczym hiena usta
Ja rozpaczliwie cieszę się
Rozpad kruka tańczy po zagubionej pustce
Zagubiona zemsta płacze
Szaleństwo traci nieporadnie upadek
Twoją winę nowa zemsta wciąż traci
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz