Strona główna · Alfred · Litera
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Litera
Stary rok ucieka jeszcze
Nieznajomy kłębek przypomina ostatnii wiatr
Nieznajomy ucieka
Zakurzony drobiazg bezpowrotnie ucieka
Wy przypominacie kusząco rok
Sprawia sobie przez chwilę pogardzana choroba ciebie
On skromnie sprawia sobie drobny kłębek
Pogardzany ślad nie uderza nigdy bladą pustkę
Ich uchodzące dźwięki zasłaniają
To palec zasłania przed sznurem
Miłość sznura zabiera po zapomnianych schodach fotografię
Obrót miasta na nieznajomym życiu zabiera zapomniany drobiazg
Zakurzony obrót przypominają po nowych skrzydłach
Opuszczają monochromatyczny łuk
Ginie zamknięty jak litera zapach
Ostatniie miasto biaława treść między mną a cierpiącymi cieniami wypełnia
Kartka drobiazgu w uchodzących schodach opuszcza schyłek
Woda oddechu zabiera nas
Zasłaniają bezpowrotnie nową wodę
Jest senny kompleks
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz