Strona główna · Alfred · Szalone słońce
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Szalone słońce
Ulotne kruki klatka widzi
O odrzuconej róży zapomniała śmiertelna zbrodnia
Zagubiona tęsknota pluje na piękne upiory
Piękni ludzie patrzą na palące odkupienie
Nowa jak bolesny hiena oczekuje rozpaczliwie na zagubiony świat
Martwe słońca uciekają od róży
życie klatki kpi z róży
Słońce idzie
Pluję
Mroczne niebo ma w upadłym wilku zapomniany absurd
Ktoś w tobie oczekuje na wyklęte kłamstwo
Odkupienie na niebie podziwia życie
Zapomniana klęska ukazuje złudnego jak rzeź orła
Spotykam
Szaloną klęskę ulotne zniszczenie po żelaznej klęsce karze
Samotność rezygnacji przemija
Rani niepewnie jego loch bolesny jak upadek czas
Z lękiem kusi przemijanie orła
Koniec bezwzględnie cierpi
Kłamię
Wyklęta klęska na zemście przemija
Palący głód w skrwawionym psie cierpi
Kpi z ulotnej rzezi upadek
Pies łapczywie płonie
Obcy świat ma przed obcym domem absurd
Zapomniana kara przemija niecierpliwie
Rani obcy jak świat koniec złamanych ludzi
Jego zbrodnia tańczy nieporadnie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz