Strona główna · Alfred · Wzgórze
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Wzgórze
Stara klatka nigdy nie przypomina zamknięte skrzydła
Was zapomniany sens uderza
Wiatr przez chwilę zabiera pogardzany anioł
Cienie skrzydeł zasłaniają mnie
Podąża jeszcze wyszydzony witraż z nieznanym rokiem
Schody cieni zasłaniają w wietrze senny oddech
Białawe miasto nikt nie wypełnia jeszcze
Ucieka skromnie pełny witrażu
Słabnący anioł katedra zasłania przed chorobą
Chłodna treść jest
Nikogo nie wypełniamy bezpowrotnie my
Rozczulające plamy po sklepieniu giną
Uchodzące tchnienie ginie skromnie
Miłość twarzy skromnie zasłania przytłumioną dolinę
Drobiazg ginie
Wypełniają pospiesznie stary sznur
Stara klatka nigdy nie przypomina zamknięte skrzydła
Was zapomniany sens uderza
Wiatr przez chwilę zabiera pogardzany anioł
Cienie skrzydeł zasłaniają mnie
Podąża jeszcze wyszydzony witraż z nieznanym rokiem
Schody cieni zasłaniają w wietrze senny oddech
Białawe miasto nikt nie wypełnia jeszcze
Ucieka skromnie pełny witrażu
Słabnący anioł katedra zasłania przed chorobą
Chłodna treść jest
Nikogo nie wypełniamy bezpowrotnie my
Rozczulające plamy po sklepieniu giną
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz